ΠΕΡΙ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΥ ΚΑΙ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑΣ.

Όταν καμιά φορά ξεχνιέμαι και κάνω όνειρα ενώ είμαι ξύπνιος, βλέπω ότι ζω σε μια ιδανική χώρα όπου επικρατεί πραγματική δικαιοσύνη, όλοι είναι πραγματικά ίσοι και αγωνίζονται όλοι μαζί αλλά και ο καθένας μόνος του για να καλυτερέψουν τις συνθήκες διαβίωσης τους....

Σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της ευημερίας αυτής της φανταστικής χώρας παίζει ο ρόλος της άμεσης και ισχυρής δημοκρατίας όπου ο κάθε πολίτης συμμετέχει στα κοινά της χώρας ενεργά. Δε κάνει κριτική παθητικά, μέσω των ερωτήσεων που υποβάλλουν οι δημοσιογραφίσκοι στους εκπροσώπους των ελίτ , καθισμένος αναπαυτικά στον καναπέ του και παρακολουθώντας τους στην τηλεόραση. Έχει άποψη στηριγμένη στη γνώση, μπορεί να παραθέσει και να δεχτεί λογικά επιχειρήματα και τέλος του δίνεται το βήμα για να τα εκφράσει μέσα σ’ένα κατάλληλο και δημιουργικό περιβάλλον.

Στην Ελλάδα βέβαια αυτό το έχει αναλάβει ένα ελάχιστο ποσοστό της τάξεως του 0,0025%, αυτοί οι ηρωικοί 300 που κατασπαταλάνε, με μεγάλη δυσκολία είναι η αλήθεια, τους μελλοντικούς πόρους της πάτριας πολιτείας και ούτε που δέχονται να συνεισφέρουν στα βάρη έστω και λίγο.

Και μη μου πεί κανείς ότι θα έχει πρακτικά προβλήματα η συνάθροιση τόσων πολλών ενεργών πολιτών γιατί η τεχνολογία έχει εισχωρήσει στην καθημερινή μας ζωή τόσο πολύ πλέον που διαδίκτυο, τηλε-διάσκεψη και κοινωνικά δίκτυα στον υπολογιστή είναι κοινότοπες έννοιες πια.

Υπ’αυτό το πρίσμα και μόνο, η διαδικασία της δημόσιας διαβούλευσης μέσω διαδικτύου που έχει εισάγει η τωρινή κυβέρνηση είναι ένα μικρό βηματάκι προς τη σωστή κατεύθυνση.

Όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο γίνεται δεν ακυρώνεται στην ουσία η όλη διαδικασία όταν π.χ. η δημόσια διαβούλευση για το φορολογικό διαρκεί μέχρι τις 14 Ιανουαρίου και προσκαλούνται όλοι οι ενδιαφερόμενοι να υποβάλλουν τα σχόλια, τις προτάσεις και τις κρίσεις τους ενώ παράλληλα έχουν γίνει στο μεγαλύτερο ποσοστό γνωστά από τις αρχές του χρόνου τα μέτρα που θα λάβει η κυβέρνηση καθ’υπόδειξη της κυβέρνησης των Βρυξελλών;

Γίνεται λόγος τις τελευταίες ημέρες, όλο και πιο έντονα, για ανάκτηση της χαμένης εμπιστοσύνης και της αξιοπιστίας της χώρας στα μάτια των ξένων. Κατά τη γνώμη μου, πρέπει πρώτα να ανακτηθεί η αξιοπιστία των πολιτικών στα μάτια των πολιτών της χώρας.

Και μη σας ξεγελά το σχετικά υψηλό ποσοστό ψηφισάντων στις πρόσφατες εκλογές, η οριακή ροπή προς αποχή αυξάνεται γεωμετρικά με το πέρασμα του χρόνου

Γι’αυτό λοιπόν προτείνω

Α) την επιστροφή με συμβιβασμό ή οποιοδήποτε άλλο τρόπο τουλάχιστον του 50% από αυτά που έχουν καταχραστεί τα τελευταία 30 χρόνια οι εκάστοτε τριακόσιοι και μιλάμε μόνο γι'αυτά που έχουν γίνει ευρέως γνωστά όπως Κοσκωτάς, βίλλες, χρηματιστήριο, δομημένα ομόλογα, μίζες, siemens, βατοπέδι κλπ, τα υπόλοιπα που δε τα μάθαμε χάρισμα σας

Β) την άμεση φορολόγηση της εκκλησίας με τον ανώτατο φορολογικό συντελεστή και την επιστροφή όλων των ακινήτων που θα έπρεπε να ανήκουν στο κράτος και τους πολίτες του, όπως λίμνες, βουνά και δασικές εκτάσεις.

Ας μην κοροιδευόμαστε ότι ζητάνε πραγματικά τις απόψεις μας για να φτιάξουν ένα φορολογικό ή άλλο νομοσχέδιο. Αν η κυβέρνηση πραγματικά ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο υπάρχουν επιστήμονες, ακράδαντα επιχειρήματα και τόννοι δεδομένων. Ας πάρουν την ιστορία του καπιταλισμού και της οικονομίας γενικότερα των τελευταίων 150 χρόνων στον πλανήτη, ας διαλέξουν ένα από τα πέντε φορολογικά συστήματα που απέδωσε καλύτερα και ας το εφαρμόσουν, τόσο απλό είναι.

Ούτε ξέρω ούτε με ενδιαφέρει άμεσα (αν και μπορώ να εικάσω) να μάθω τι έχει υποσχεθεί στις Βρυξέλλες ο Γιωργάκης. Ότι είναι όμως κι αυτοί μέσα στο όλο επικοινωνιακό και μη παιχνίδι της παραπλάνησης μας αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Όλοι μαζί έχουν βαλθεί με πηχαίους τίτλους και βαθυστόχαστες αναλύσεις να μας πείσουν, απειλήσουν, φοβίσουν ότι η χώρα θα χρεωκοπήσει, θα βγεί από την Ε.Ε. κι άλλα τέτοια τραγελαφικά.

Ε, ας βγεί για να αυτοεκπληρωθεί και η προφητεία, ούτως ή άλλως πριν μπούμε στην ΕΟΚ, ΟΝΕ, ΕΕ, δεν είμασταν για χρεωκοπία άρα καλύτερα ήμασταν από σήμερα.

Άν το κόστος μιας τέτοιας απόφασης είναι πολύ μεγάλο για τους πολιτικούς ας καλέσουν ένα δημοψήφισμα κι ας αφήσουν τον κόσμο να πάρει την απόφαση. Αν έχουν έτσι τα πράγματα, όσο κρίσιμα δηλαδή μας τα παρουσιάζουν, τότε δικαιολογείται απόλυτα η διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Αλλά πού τέτοια μεγαλεία; Δημοψήφισμα; Ψήφισμα δηλαδή του λαού (του δήμου) για να πάρουν απόφαση; Χαχα, ας γελάσω, γιατί πότε τους ρωτήσαμε για να τους ρωτήσουμε και τώρα; Κι εμείς τι κάνουμε εδώ, γι’αυτό δε μας ψηφίσανε, για να παίρνουμε τις αποφάσεις τους γι’αυτούς;

Και τότε γιατί εξαφανίζονται εν ριπή οφθαλμού τα ομόλογα σε κάθε δημοπρασία που κάνει το δημόσιο; Γιατί οι ξένοι οίκοι διατείνονται ότι είναι ευκαιρία για υψηλές αποδόσεις κάθε τέτοια προσφορά κρατικών τίτλων; Γιατί ο Γιωργάκης και οι λοιποί έχουν ακονίσει καλά-καλά τις μασέλες και έχουν στρώσει στο τραπέζι τα χρυσά μαχαιροπίρουνα;

Πολύ απλά γιατί όπως είπαμε και στην αρχή αυτά διαδραματίζονται σε μια φανταστική χώρα όπου οι πολίτες είναι ενεργοί και θα απαιτούσαν και θα έπαιρναν αυτά που τους ανήκουν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως τα Μέσα Μαζικού Εκφοβισμού και οι πολιτικοί ηγέτες τους οποίους ψηφίσατε θα καταφέρουν να μας πείσουν, φοβίσουν, απειλήσουν ότι πρέπει να μείνουμε στην Ε.Ε και να μειώσουμε το έλλειμμα μας και το δημόσιο χρέος μας.

Συνέπεια αυτού είναι ότι πρέπει να δεχτούμε την μεγάλη μείωση μισθών, την αύξηση της άμεσης και έμμεσης φορολογίας και να πούμε κι ευχαριστώ. Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε δεν ήταν το σύνθημα; Ε, λοιπόν αλλάζουμε τον τρόπο μοιρασιάς, θα σας δίνουμε λιγότερα και θα σας παίρνουμε περισσότερα.

Υ.Γ. Η αθηναϊκή πολιτεία, αν προέκυπτε κάποια έκτακτη δημόσια δαπάνη, απευθυνόταν στους πλουσιότερους της πόλης και τους ανάθετε τα έξοδα μιας «λειτουργίας», όποιος νόμιζε ότι η ενέργεια της πολιτείας ήταν άδικη για την περίπτωση του είχε το δικαίωμα να αντιπροτείνει άλλον πλουσιότερο, κατά τη γνώμη του, συμπολίτη για την ανάληψη της σχετικής δαπάνης. Ο δεύτερος μπορούσε να αποδεχθεί την υπόδειξή του ως πλουσιότερου και να αναλάβει τη σχετική δαπάνη ή να την αρνηθεί· στη δεύτερη περίπτωση ο πρώτος είχε το δικαίωμα να ζητήσει την υποχρεωτική «αντίδοση», δηλαδή την ανταλλαγή των περιουσιών τους.