ΕΠΙ ΞΥΡΟΥ ΑΚΜΗΣ.

Στο τέλος Οκτωβρίου θα είναι έτοιμες οι προτάσεις για τις αλλαγές στα Γυμνάσια και τα λύκεια της χώρας, όπως δήλωσε στον Αθήνα 9.84 ο πρόεδρος του Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, Γιώργος Μπαμπινιώτης. Επίσης, διέψευσε τα όσα ακούστηκαν τις προηγούμενες ημέρες για λιγότερες διδακτικές ώρες στο ημερήσιο πρόγραμμα των σχολείων. «Δεν θα υπάρχουν λιγότερα μαθήματα απλώς θα υπάρχει λιγότερη ύλη», τόνισε χαρακτηριστικά.

http://www.capital.gr/News.asp?id=776791

Όχι Γιάννης, Γιαννάκης. Στις ίδιες δηλαδή ώρες, μας καθησυχάζει ο κ.πρόεδρος, τα παιδιά θα μαθαίνουν (ακόμα) λιγότερα πράγματα. Άλλο ένα μικρό βήμα στην μεγάλη πορεία προς τα πίσω που ακολουθεί, σχεδόν νομοτελειακά θα έλεγε κάποιος παρατηρητής, εδώ και πάρα πολλά χρόνια η ελληνική εκπαίδευση....

Διαστρεβλώνοντας συνέχεια, ακόμα κι αυτήν, την ετυμολογική σημασία της λέξεως (παιδεία – παιδεύω) η ελληνική εκπαιδευτική κοινότητα θάβει όλο και πιο βαθιά τη μόνη ελπίδα μας.

Τι κι αν μας μαθαίνουν ότι η παιδεία είναι η απάντηση σε κάθε πρόβλημα, αφού ολοένα και περισσότερο τη συνθλίβουν; Από την αρχαία ελληνική στα greeklish και από την σφαιρική παιδεία στη θλιβερή επιλογή των «δεσμών» έχουμε κάνει τεράστια διαδρομή.

Τι κι αν κάποιοι πραγματοποιούν έρευνες για να αποδείξουν ότι η μάθηση πρέπει να ξεκινάει από 4 χρονών και ότι τα μαθηματικά βοηθούν στην ανάπτυξη της συλλογιστικής ικανότητας και της κριτικής σκέψης; (http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_16/07/2009_289050). Και ποιός σας είπε ότι θέλουν να σκεπτόμαστε κριτικά; Τη ρίζα στο κακό θα τη χτυπήσεις. Και στην περίπτωση των ανθρώπων η ρίζα αυτή είναι η παιδική ηλικία.

Ώστε η νεολαία να γίνεται πιο αδιάφορη και πιο αμόρφωτη απ’ότι είναι σήμερα, πιο φτωχή πνευματικά, εύκολη λεία στις διαθέσεις κάθε είδους εξουσιαστή. Ώστε όπως είπε ο Ηρακλειτος ο Εφεσιος, «αξυνετοι ακουσαντες κωφοισιν εοικασι, φατις αυτοισι μαρτυρει: παρεοντας απειναι.»(Οι ασύνετοι, ακόμα κι αν ακούσουν, μοιάζουν με κωφούς. Γι’αυτούς ο λόγος μαρτυρεί : αν και παρόντες απουσιάζουν).

Το να διατυπώνεις συνέχεια διαφορετικά (στην καλύτερη) το ίδιο πρόβλημα χωρίς να κάνεις καν την προσπάθεια να βρείς μια λύση είναι τουλάχιστον θλιβερό. Μοιρολατρική κριτική του θεάτρου και αμπελοφιλοσοφία σε αναπαυτικό καναπέ εν μέσω φράπας και τσιγάρου στην καφετέρια σημαίνει παθητική, αν όχι εθελοντική, αποδοχή στα όσα παράλογα και γελοία συμβαίνουν μπροστά στα δήθεν κατάπληκτα μάτια μας.

«Μάσες, ξάπλες, φούμες δε βγάζουνε τίποτα. Ή μήπως θα κατέβει ο άγγελος; ή οι πολιτικοί τους οποίους βγάζετε; αυτοί που έιναι όλοι τους μια συναυλία ψεύδους;» λέει ο Ρένος Αποστολίδης και καταθέτει τη δική του πρόταση υποστηρίζοντας ότι το ζήτημα είναι καθαρά προσωπικό. Θεωρεί την κατάσταση αυτοδιατηρούμενη, στηρίζεται στη δειλία των άλλων. Και προτείνει «Αντιμετώπισε μόνος σου το πρόβλημα, κάνε ότι μπορείς προσωπικά και να τα χεις καλά με τον εαυτό σου. Να κάνεις παρέες με άλλους ανθρώπους που τους θεωρείς σωστούς ουσιαστικότερα και στενότερα, να κάνεις εκείνο που νομίζεις σωστό στην καθημερινή σου ζωή, μάθε να χαρίζεις»  
Βέβαια αυτός ο δρόμος που προτείνει ο Ρένος, της ατομικής αναζήτησης της αλήθειας, της γνώσης, της ατομικής επίλυσης των προβλημάτων είναι πολύ δύσκολος και μοναχικός. Αρετή ή κακία; Φάος ή νύξ; Αλήθεια ή φαινομενική πραγματικότητα;