Η τυραννία της πλειοψηφίας

Με το πέρασμα των αιώνων τα διάφορα πολιτικά συστήματα δοκιμάστηκαν, εξελίχτηκαν, δέχτηκαν κριτική. Το κυρίαρχο πολίτευμα πάνω στον πλανήτη τον τελευταίο αιώνα είναι κάποιου είδους δημοκρατία και ειδικά στην Ευρώπη, η κοινοβουλευτική (αντιπροσωπευτική) δημοκρατία. Οι κριτικές που έχει δεχτεί η δημοκρατία στην εξελικτική της πορεία είναι πολλές αλλά στη βάση και στην ουσία της έχει επικρατήσει.


Στην αρχαία Ελλάδα όπου γεννήθηκε το πολιτικό ον και δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά πολιτικά συστήματα στην πράξη, στην ουσία της δημοκρατίας άσκησε κριτική ο Πλάτωνας κατά κύριο λόγο όταν, δια στόματος Σωκράτη, έχτισε την ιδανική του πολιτεία στα θεμέλια της δικαιοσύνης και μας περιέγραψε τα πολιτεύματα και τους ανθρωπότυπους που αντιστοιχούν σ’αυτά. Εκεί λοιπόν υποστηρίζει ότι «Αν δεν κυβερνήσουν τις πολιτείες οι φιλόσοφοι ή αν αυτοί που τώρα λέγονται βασιλείς και κυβερνήτες δεν ασχοληθούν με τη φιλοσοφία γνήσια και ικανοποιητικά και αν δε συμπέσουν στο ίδιο πρόσωπο η πολιτική δύναμη και η φιλοσοφία ...δε θα έχουν τελειωμό των κακών τους οι πόλεις, ούτε το ανθρώπινο γένος».



Είναι ανάγκη να ανήκουν στον ανθρωπότυπο του φιλο-σόφου και όχι του φιλό-νικου και του φιλοχρήματου. Οι άρχοντες της πολιτικής μας ζωής δε θα πρέπει δηλαδή να έχουν σαν πρωταρχικό τους σκοπό τη δόξα και το χρήμα, την δημόσια προβολή και το χειροκρότημα, την ιδιοτέλεια και τη διαπλοκή αλλά τη φιλοσοφία, δηλαδή την αναζήτηση της αλήθειας, με νόμους και δικαιοσύνη, με ανιδιοτέλεια και φρόνηση.



Είναι φανερό ακόμα και σε έναν τυφλό, ότι η δημοκρατία όπως τη βιώνουμε στην Ελλάδα έχει ευτελιστεί σε μια μάσκα. «Γυμνή από την τραγική της σκευή» αποκαλύπτεται η πραγματικότητα της εξουσίας των διαφόρων ελίτ.


Μα γι’αυτά έχει κάνει τόσους αγώνες αυτός ο λαός; Για ένα άδειο πουκάμισο; Για να μπορεί ο Γιωργάκης και η παρέα του να μας εμπαίζουν; Αυτός ο συρφετός που αποτελεί μίμηση μίμησης της πολιτικής;


Οι πολιτικοί μας πλέον έχουν γίνει επαγγελματίες σ’ένα κλειστό επάγγελμα. Για να ανταπεξέλθουν στις αυξημένες εκλογικές ανάγκες παίρνουν τις μίζες τους ή κάνουν τα στραβά μάτια και φωλιάζει η αδικία μέσα τους. Μερικοί μάλιστα το παραδέχονται και δημόσια


Είναι επομένως επιτακτική ανάγκη να γίνει νόμος απαράβατος του κράτους με άμεση και πλήρη εφαρμογή η αποσύνδεση της εξουσίας από υλικές απολαβές, από το δέλεαρ της κατάχρησης του δημοσίου χρήματος και συμφέροντος.


Και πώς θα γίνει αυτό;


Κυκλοφόρησε πρόσφατα ένα ύποπτο, στα όρια της προπαγάνδας, email που κάνει δέκα προτάσεις για νοικοκύρεμα της κατάστασης στην Ελλάδα. Ύποπτο όχι γιατί ξεχειλίζει από ανοησία απευθυνόμενο στο αίσθημα οργής που έχει δημιουργήσει η αδικία και ανομία. Ύποπτο γιατί δεν υπογράφεται από κανέναν ονομαστικά αλλά έχει ως αποστολέα μια ανύπαρκτη ομάδα «Διακομματική Κίνηση Πολιτών» και επειδή την πρόταση για μείωση του αριθμού των βουλευτών σε πχ 200(!), μιας και το Σύνταγμα ορίζει ότι δε μπορεί να είναι πάνω από τριακόσιοι και λιγότεροι από διακόσιοι, την υιοθέτησε και κατέθεσε ως πρόταση από τα θεωρεία του Κοινοβουλίου ο Αντωνάκης.


Μα είναι δυνατόν; Εδώ στις εκλογές δεν έχουμε καν την απλή αναλογική, αλλοίωση του αποτελέσματος εκ προοιμίου! Ο Γιωργάκης και η παρέα του έχοντας πάρει την ψήφο του 31% των πολιτών έχουν πλειοψηφία στη Βουλή με 53%. Και θα τους κάνουμε 200 ώστε να συγκεντρώσουμε την εξουσία και να έχουν περισσότερα να μοιραστούν οι λιγότεροι μετά; Με το θλιβερό άλλοθι της εξοικονόμησης χρημάτων λόγω οικονομικής κρίσης; Δεν υπάρχει εν τέλει ούτε μεταξύ των κλεφτών τιμιότητα...


Αν είναι για τα χρήματα ας τους κάνουμε 5 τότε, να έχουμε δηλαδή μόνο τους πολιτικούς αρχηγούς να κάνουν και κανά συμβούλιο περιστασιακά. Ούτως ή άλλως δεν υπάρχει περιθώριο για δεύτερη γνώμη, όποιος διαφωνεί ή ακόμα και απλώς δηλώνει παρών (έχει δεν έχει επιχειρήματα) διαγράφεται από το κόμμα του εντός λεπτών και του γίνεται και έκκληση στα πατριωτικά του αισθήματα να παραδώσει και την έδρα για να μπορεί να συνεχίσει το κόμμα να έχει ισχυρή πλειοψηφία, για τέτοια δημοκρατία μιλάμε...


Ειρήσθω εν παρόδω, μέχρι και η Αργεντινή προειδοποιεί τους πολιτικούς μας ότι «Τα άγρια μέτρα λιτότητας θα συναντήσουν αντίσταση. Θα τελειώσουν άσχημα»


Απτόητοι όμως αυτοί συνεχίζουν το ρήμαγμα της πατρίδας έχοντας εξασφαλίσει και την απαλλαγή τους από τη Βουλή ακόμα και για ποινικά εγκλήματα με τον καταγέλαστο νόμο περί ευθύνης υπουργών.΄Έχουν ξεχάσει όμως ότι οι πολίτες υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο στην κατάλυση (διακωμώδηση πλέον) του Συντάγματος.

Ενδιαφέρουσα παραλλαγή της αμεσοδημοκρατίας για μελέτη και πιθανή ολική/μερική αφομοίωση αποτελεί σίγουρα το παράδειγμα της Ελβετίας. Το σύστημα τους συχνά αποκαλείται ημιαμεσοδημοκρατία και στα πολιτικά δικαιώματα περιλαμβάνεται το δικαίωμα της υποβολής συνταγματικής τροπολογίας ή διεξαγωγής δημοψηφίσματος.


Οι Ελβετοί ισχυρίζονται ότι αν μη τι άλλο αυτό το πολιτικό σύστημα που ισχύει από το 1848 έχει αποδειχτεί ότι εγγυάται το μέγιστο δυνατό αυτοκαθορισμό και πολιτική σταθερότητα. Θα τολμούσε κάποιος να προσθέσει ότι η εν λόγω χώρα είναι και μια από τις πλουσιότερες στον πλανήτη και ότι οι δύο μεγαλύτερες πόλεις της βρίσκονται πολύ ψηλά στον κατάλογο με τις πόλεις με την καλύτερη ποιότητα ζωής,


Αυτό όμως μάλλον αποτελεί αναγκαία παρά ικανή συνθήκη μιας και δε φαίνεται να συνδέεται με τη σχέση αίτιου-αιτιατού. Χρήζει πάντως κριτικής σκέψης και εξέτασης το σύστημα αυτό, πόσω μάλλον όταν οι πολίτες του έχουν συστηματοποιήσει τη εμπειρία τους και παρέχουν αφειδώς τα συμπεράσματα τους σε όποιον θέλει να εμβαθύνει περισσότερο.


Έχει αποδειχτεί περίτρανα ότι οδηγεί στην αυτοκαταστροφή να ψηφίζουμε μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια 300 ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται παρά μόνο για το προσωπικό τους συμφέρον, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας, ίχνος φιλοπατρίας. Η μεθοδευμένη εδώ και πολλά χρόνια καταστροφή της παιδείας έχει οδηγήσει σε γενικευμένη αλογία, που με τη σειρά της παραλύει τη σκέψη και τη δράση, ανήμπορη η πλειοψηφία παραδίδει την ελευθερία της στα πόδια της κομματοκρατίας, η τυραννία της πλειοψηφίας.




Μετά και την είσοδο του ΔΝΤ, γίναμε πια ωνητοί δηλαδή αγορασμένοι δούλοι και τα παιδιά μας πλέον θα είναι οικέτες δηλαδή δούλοι που προέρχονται από παλιότερους δούλους. Δουλεία οικονομική αλλά κυρίως πνευματική και πολιτιστική, ελεύθεροι μόνο ώς άλογοι κατανωλωτές και όχι ως σκεπτόμενοι δημιουργικοί πολίτες. Σαν τα σκυλιά και εμείς δυσανασχετούμε με τις πέτρες που πέφτουν πάνω μας και δεν πειράζουμε αυτούς που τις πετάνε.


Ας διοχετεύσουμε επιτέλους έστω και μέρος της απογοήτευσης και της συνεπαγόμενης του εμπαιγμού οργής στην ενημέρωση μας, στη λογική διερεύνηση, στην παράθεση επιχειρημάτων, στην ενεργοποίηση μας ως πολίτες, στην πνευματική μας καλλιέργεια,στη συμμετοχή μας στα κοινά.



Υ.Γ. Θέλω να ευχαριστήσω θερμά και μέσα από την καρδιά μου το φίλο μου Βασίλη Καρκαβό που με πολύ μεράκι και προσωπική εργασία έδωσε μια καινούργια εμφάνιση σ'αυτό το ιστολόγιο.