ΠΕΡΙ ΑΝΟΧΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΣΑΠΙΛΑΣ (ή πώς η μαλακία έγινε συνήθεια).

The riots in Greece are symptomatic of a society deeply disillusioned with the failures and dishonesty of its political class (δήλα δή οι ταραχές στην Ελλάδα είναι σύμπτωμα μιας κοινωνίας βαθιά απογοητευμένης από τις αποτυχίες και την ανειλικρίνεια της πολιτικής της τάξης) έγραφε ο Kat Christofer, στην αγγλική Guardian στις 8 Δεκεμβρίου 2008.

Οι σκηνές των πολιτών που αυθόρμητα βουτάνε τους αστυνομικούς...

όταν το Δεκέμβριο του 08, μετά το φόνο του Αλέξη, τότε που η αστυνομία βαρούσε κι έδερνε, συλλαμβάνουν μια 14χρονη κοπέλα φαντάζουν τόσο μακρινές πια. Η κυβέρνηση έχει αλλάξει, η κρίση έχει οδηγήσει τη χώρα σε επικείμενη χρεωκοπία και προς αποφυγή αυτής η κυβέρνηση λαμβάνει μια σειρά από σκληρά οικονομικά μέτρα.

Έχουμε συνηθίσει λοιπόν όλοι στη μαλακία. Με την αρχαιοελληνική εννοιολογική προέλευση του μαλακού, του μαλθακού. Αδιάφοροι μέσα στο λήθαργο μας, δε μας αγγίζει τίποτα. Μενεγάκη, κρίση, Ολυμπιακός, χρεωκοπία, ο Λαζόπουλος να διαμαρτύρεται για όλους μας, οι Γερμανοί που μας φταίνε, έχουν γίνει όλα ένας αχταρμάς στο κεφάλι μας.

Ο γάλλος φιλόσοφος Μισέλ Γκοσέ μας λέει ότι η κρίση αυτή αποκάλυψε ότι η ιδεολογική προσφορά σε σχέση με την κρίση που ζούμε είναι σχεδόν μηδενική, ότι δεν υπάρχει κάποια εναλλακτική ιδεολογική πρόταση όπως παλαιότερα και ότι υπάρχει σκεπτικισμός απέναντι στην πολιτική προσφορά και μαζική αναδίπλωση στις αξίες του ιδιωτικού βίου.

Απομόνωση και παιδεία μέσω τηλεόρασης που ρίχνουν συνεχώς τη στάθμη της πνευματικής μας καλλιέργειας αποτρέπουν μια μαζική διαμαρτυρία που θα μπορούσε να πετύχει ένα κοινό στόχο και να δρομολογήσει εξελίξεις. Επαφίεται επομένως στην προσωπική γραμμή άμυνας του καθενός μας το σημείο εκείνο που θα ξεχειλίσει το ποτήρι από θυμό και οργή και το οποίο τώρα είναι μισογεμάτο από ανησυχία και απογοήτευση.

Για άλλη μια φορά οι πολιτικοί μας κάνουν στροφή 180 μοιρών από τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις χωρίς πλέον κάν μα μπαίνουν στον κόπο να δικαιολογηθούν γι'αυτή τη μετστροφή. Και εντάξει απ’αυτά τα 7 εκατομμύρια ανόητους που πήγαν και ψήφισαν στις εκλογές να πώ την αλήθεια, δεν περιμένω και πολλά πράγματα, 35 χρόνια τώρα δεν έχουν πάρει χαμπάρι τι παίζει, από τα υπόλοιπα 3 εκ πότε θα δούμε μια αντίδραση; Πρέπει να μας πάρουν και το νερό όπως στην Cochabamba ή να σκοτωθεί κάποιος Αλέξης πάλι;

Οικονομική δυστυχία και υψηλή ανεργία είναι καθοριστικοί παράγοντες στην συνάρτηση της κοινωνικής εξέργεσης. Αν προσθέσεις και τις σταθερές δ και σ για τη διαφθορά της πολιτικής και τη σαπίλα του κρατικού μηχανισμού αρχίζεις να έρχεσαι πιο κοντά στην εκτίμηση του χρόνου χ κατά τον οποίο θα συμβεί αυτή.

Αυτές οι προβλέψεις βέβαια είναι δύσκολες για την Ελλάδα γιατί ενώ γεμίζεις αισιοδοξία όταν βλέπεις πόσο χάλια πάνε τα πράγματα, μιας και θεωρείς πλέον ότι δεν μπορεί να πάνε χειρότερα, η Ελλάδα σε εκπλήσσει και σου δείχνει ότι υπάρχει ακόμα βαθύτερος πάτος.

Αν λάβει κανείς υπόψη του την απουσία συλλογικών ιδανικών (πέρα από την πρόκριση της Εθνικής ποδοσφαίρου στο Μουντιάλ και το χωρισμό της Μενεγάκη), το τεράστιο δημόσιο χρέος, τα κατεστραμμένα ασφαλιστικά ταμεία και το περιβαλλοντολογικό έλλειμμα που η Ελλάδα, και ιδιαίτερα η Αθήνα, αντιμετωπίζει σήμερα τότε έχεις τα ισοδύναμα συστατικά μιας βόμβας Μολότωφ.

Συνεχίζουμε να μεταφέρουμε το λογαριασμό της μεταχουντικής καταναλωτικής κοινωνίας στους νέους και μελλοντικούς πολίτες.

Ή έννοια της κοινωνικής συνοχής έχει αντικατασταθεί από την ατομιστική ωφελιμιστικότητα (ή αλλιώς για την πάρτη μας). Μαζευτήκαμε και μεις σαν τα πρόβατα στις δυο πρωτεύουσες/μαντριά και δε ξέρουμε ούτε πώς λένε το γείτονα. Τι είδους αντίδραση μπορούμε να προβάλλουμε μαζικά ώστε να έχουμε κάποια πιθανότητα να πετύχουμε κάποιους από τους στόχους μας, να αλλάξουμε κάποια από τα πράγματα που μας ενοχλούν;

Πότε ακριβώς θα περάσει η πλειοψηφία το κρίσιμο εκείνο όριο που θα την βγάλει στους δρόμους, που η «μαζική χρήση ή απειλή παράνομης βίας προς έναν κοινό σκοπό και η συνολική συμπεριφορά μας θα είναι τέτοια που θα προκαλούσε σε άτομο λογικά σταθερό (π.χ στους πολιτικούς μας) παρών στη σκηνή να φοβηθεί για την προσωπική του ασφάλεια» (στο Βρεττανικό δίκαιο αυτός είναι ο ορισμός της ταραχής (riot) από το 1986);

Όταν μπούνε άλλοι 10 νέοι φόροι, 20, 30; Όταν ο ένας στους τρείς σε ένα σπίτι είναι άνεργος, ο ένας στους δύο; Όταν οι πολιτικοί θα γίνουν δισεκατομμυριούχοι, τρισεκατομμυριούχοι;

Όταν θα ξεπουλήσουν όλη τη δημόσια περιουσία; Ναυπηγεία, Τηλεπικοινωνίες, Αερομεταφορές, Τράπεζες, Χρηματισήριο, Αεροδρόμια, τι θα απομείνει;

Ας βάλουμε στην ντουλάπα την κακομοιριά και το «έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν» και ας τους δείξουμε ότι δε μας αξίζουν αυτοί οι πολιτικοί.

Το μόνο που χρειάζεται να απαιτήσουμε, να παλέψουμε γι’αυτό, να το πετύχουμε και τελικά να το εφαρμόσουμε είναι δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη για όλους και για όλα, που να εφαρμόζεται απαρέγκλιτα, σε κάθε έκφανση της ιδιωτικής και δημόσιας ζωής, τα υπόλοιπα έπονται.