ΠΕΡΙ ΑΠΟΧΗΣ.

(Ξανά)πλησιάζουν οι εκλογές και όλοι σκεφτόμαστε πλέον ότι πρέπει να ψηφίσουμε για να αλλάξει επιτέλους κάτι σ’αυτόν τον τόπο που όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Γιωρίκας ή Κωστίκας, σε μια αναμέτρηση δύο μαύρων νάνων της πολιτικής που το μόνο τους ουσιαστικό προσόν είναι το επώνυμο τους.

Οι δημοσκοπήσεις δίνουν και παίρνουν : ποιός είναι ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός, ποιός πιστεύετε ότι θα βγάλει την Ελλάδα από την κρίση και άλλα τέτοια κλαυσίγελα. Άν όμως η ερώτηση ήταν εκτιμάτε ότι η ψήφος σας θα αλλάξει κάτι προς το καλύτερο; ή πιστεύετε ότι ο νικητής των εκλογών θα πάει την Ελλάδα μπροστά πόσοι θα απαντούσαν αβίαστα ναι;

Κατ’αρχήν να ξεκαθαρίσουμε τα τυπικά. Νόμος που δεν επιφέρει κυρώσεις δεν παράγει και υποχρεώσεις και κατά συνέπεια δεν είναι νόμος. Οι κυρώσεις του νόμου περί υποχρεωτικής ψήφου έχουν καταργηθεί και δεν πηγαίνει πλέον κατάλογος μη ψηφισάντων στο Πρωτοδικείο. Το ίδιο το Σύνταγμα ορίζει ποιοί έχουν δικαίωμα ψήφου. Δικαίωμα και όχι υποχρέωση αποτελεί η συμμετοχή μας στην εκλογική διαδικασία.

Και οι δύο παρατάξεις στις οποίες έχουμε αναθέσει, τα τελευταία 30 χρόνια, την υποχρέωση να κυβερνούν τη χώρα, να άρχουν και να προάγουν το κοινό συμφέρον, προσφέροντας μας αυτάρκη ευδαιμονία, έχουν όχι απλώς αποτύχει παταγωδώς αλλά έχουν βάλει αλλαζονικά τα δικά τους συμφέροντα και βουλήσεις και τη δική τους ακόρεστη έξη για αρπαγή πάνω από το καλό όλων μας.

Στον Albert Einstein αποδίδεται ο ορισμός της τρέλλας (αφροσύνης) ως το να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και να περιμένεις (κάθε φορά) διαφορετικό αποτέλεσμα. Μετά τους τόνους αποδείξεων για κατασπατάληση δημόσιου χρήματος και με την Ελλάδα τελευταία σχεδόν σε όλες τις στατιστικές κατηγορίες ευημερίας της Ε.Ε. και από τις πρώτες σε διαφθορά και σε γραφειοκρατία πόσες φορές ακόμα θα κάνουμε το λάθος να τους εμπιστευτούμε τις τύχες της πάτριας πολιτείας;

Και τι να κάνω δηλαδή, ποιόν να ψηφίσω; Το φάσμα των επιλογών είναι τεράστιο, από τους ακροδεξιούς ελληνορθόδοξους βιβλιοπώλες έως τους γραφικούς που ονειρεύονται σφυροδρέπανα και μιλάνε για καπιταλιστικούς ιμπεριαλισμούς. Χαμένες ψήφοι, χαμένες διαμαρτυρίες, σιωπηρές κραυγές αγωνίας. Ποιόν να βγάλω τρίτο κόμμα για να κάνει μετά κυβέρνηση συνασπισμού με τους άλλους δύο και να τα τρώνε παρέα;

Εν τάξει, υπάρχουν όμως και πολιτικοί τίμιοι και ικανοί σε όλα τα κόμματα και αυτούς ψηφίζω ώστε να βοηθήσω να ανέβει το επίπεδο της πολιτικής μας ζωής. Δεν φτάνει όμως να μην κλέβεις αλλά πρέπει και να καταγγέλεις αυτούς που το πράττουν. Και αυτό δεν το έχει κάνει κανείς μέχρι σήμερα, τουναντίον καλύπτει ο ένας τον άλλο. Συν τοις άλλοις, η σιδηρά κομματική πειθαρχία που επιβάλλει με οποιονδήποτε τρόπο την ακολουθία μιας νοσηρής και θνησιγενούς ιδεολογικής γραμμής οδηγεί τους αξιοπρεπείς και ικανούς στο περιθώριο.

Θα συμμετάσχω απέχοντας λοιπόν γιατί είμαι δυσαρεστημένος από όλο το πολιτικό σύστημα και θέλω να αλλάξει συνολικά προς το καλύτερο. Μόνο έτσι θα ταρακουνηθούν και θα τρέξουν μετά να μου ζητήσουν τη ψήφο μου, όχι με υποσχέσεις αλλά με πράξεις. Κι αν δε το καταλάβουν γρήγορα θα κάνουμε κι εμείς τα υπόλοιπα βήματα που έχει κάνει όλη η Ευρώπη φτάνοντας την αποχή σε επιλογή πλειοψηφίας και τότε το μόνο που θα μένει, θα είναι να ξεπεράσουμε τη δειλία και το φόβο μας που συντηρεί την κατεστημένη αρχή.

Μέχρι τότε βέβαια, μιας και οι διεργασίες αυτές  είναι ασφαλώς χρονοβόρες αφού είναι και προσωπικά επίπονες ας τους απολαύσουμε για τα επόμενα χρόνια, όπου ξέρουμε ακριβώς τι θα πράξουν και ας μην γκρινιάζουμε και διαμαρτυρόμαστε, αφού τελικά το 70-80% από εμάς θα τους επιβραβεύσει ψηφίζοντας.